Maladaptive Daydreaming - przymus śnienia na jawie

Maladaptive Daydreaming (MD) jest bardzo tajemniczym i słabo poznanym zaburzeniem. Nie jest uwzględnione w żadnej klasyfikacji medycznej, a w literaturze naukowej możemy znaleźć o nim niewiele informacji. Osoby, które cierpią na MD bardzo niechętnie opowiadają o swoich dolegliwościach i rzadko zgłaszają się z nimi do psychologów lub psychiatrów. Co więcej zaburzenie to jest bardzo często bagatelizowane, a pacjenci są leczeni na inne jednostki chorobowe.

Czym jest Maladaptive Daydreaming?

Wiele osób angażuje się w marzenia w celu zredukowania odczuwanego stresu. Jeśli jednak marzenie na jawie zaczyna powodować wycofanie społeczne, staje się poważnym problemem i przyczyną rozwoju kolejnych zaburzeń.

Maladaptive Daydreaming jest zaburzeniem, które rozpatrywane jest jako jedno z uzależnień behawioralnych. Charakteryzuje się nadmiernym zaangażowaniem w przeżywane fantazyjne marzenia na jawie, które ewoluuje w uzależnienie psychiczne, objawiające się przymusem śnienia na jawie. W wyniku tego u osób cierpiących na MD dochodzi do zaniedbania codziennych obowiązków i relacji z innymi ludźmi, co prowadzi do klinicznego niepokoju i upośledzenia funkcjonalnego.

Pacjenci cierpiący na MD zgłaszają uczucie niepokoju i wstydu wynikające z braku możliwości kontroli swoich tęsknot i zachowań związanych z przymusem śnienia na jawie, które utrudniają im normalne funkcjonowanie. Przypuszcza się, że przeżywane przesz nich marzenia mają za zadanie zaspokojenie głębokich potrzeb psychologicznych. Co więcej są one niezwykle satysfakcjonujące co przyczynia się do wielokrotnego angażowania się w kilkugodzinne epizody MD.

Maladaptive Daydreaming, a inne zaburzenia

Osoby z rozpoznanym MD charakteryzowały się również znacznie wyższymi wskaźnikami deficytów uwagi, objawów obsesyjno-kompulsywnych i dysocjacyjnych, niż w przypadku grupy kontrolnej. Z przeprowadzonych badań wynika, że pacjenci z MD mają złożone problemy psychiatryczne, obejmujące wiele zaburzeń z klasyfikacji DSM-5. Osoby z MD u których rozpoznano więcej niż trzy zaburzenia stanowiły 74,4%, a osoby z czterema innymi zaburzeniami – 41,1%. Do najczęściej współwystępujących zaburzeń należą: ADHD (76,9%), zaburzenia lękowe (71,8%), zaburzenia depresyjne (66,7%), zaburzenia obsesyjno-lękowe lub pokrewne (53,9%). Wyniki badań sugerują, że MD może wpływać na zachowania związane ze zdrowiem, np. ze snem. Naukowcy stwierdzili, że zmniejszenie ilości snu wiąże się ze wzrostem chęci śnienia na jawie.

Leczenie

Obecnie nie ma żadnego rekomendowanego sposobu leczenia MD. W jednym z badań Trusted Source, zaobserwowano, że pomocna może okazać się fluwoksamina (Luvox). Jednakże nie mamy wystarczających dowodów naukowych potwierdzających jej skuteczność.

AN