Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD)

Na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD) cierpi od 2 do 3% populacji. Choroba może powodować m.in. problemy w relacjach z innymi osobami, sferą zawodową, a w niektórych przypadkach doprowadzić nawet do podjęcia próby samobójczej. Zdecydowana większość pacjentów cierpiących na OCD spełnia kryteria diagnostyczne innych zaburzeń psychicznych takich jak, depresja, zaburzenia afektywno dwubiegunowe, zaburzenia odżywiania, zaburzania lękowe, osobowości lub schizofrenii. Skomplikowana diagnostyka oraz „wstydliwa” natura OCD powoduje, że od wystąpienia pierwszych objawów do rozpoczęcia poszukiwania pomocy upływa średnio 10 lat. W przypadku wdrożenia właściwie dobranej terapii czas ten może wynosić nawet 17 lat.

O OCD możemy mówić wtedy, gdy osoba, która na nie cierpi doświadcza tzw. natrętnych myśli pojawiających się niezależnie od jej woli i łączących się z negatywnymi emocjami. Każdy z nas może doświadczać okazjonalnie takich myśli, jednakże chorobę diagnozujemy wtedy, gdy tego rodzaju objawy zaburzają normalne funkcjonowanie z powodu czasu, który zabierają.

Niemalże każdemu z nas zdarzyło się przerwać wykonywaną czynność żeby sprawdzić czy na pewno wyłączyliśmy żelazko, zamknęliśmy drzwi na klucz lub zakręciliśmy wodę. Jeśli jednak po sprawdzeniu czy na pewno to zrobiliśmy, dalej nie mamy dostatecznej pewności, a odczuwany niepokój zmusza nas do kilkukrotnego upewnienia się czy dana czynność była rzeczywiście wykonana, może być to alarmujący objaw. W przypadku gdy na tego typu zachowania poświęcamy więcej niż godzinę dziennie, lub przeszkadzają nam one w normalnym funkcjonowaniu możemy podejrzewać OCD.

Leczenie OCD polega na podjęciu terapii poznawczo-behawioralnej, farmakoterapii, bądź połączeniu obu tych form leczenia. Pierwszym krokiem zawsze pozostaje jednak kontakt ze specjalistą, który będzie w stanie postawić prawidłową diagnozę i dobrać odpowiednią dla nas formę leczenia.

 

Bibliografia:

1. Krzyszkowiak W.,Kuleta-Krzyszkowiak M., Krzanowska E., „Leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) i zaburzeń powiązanych (OCRD)”; Psychiatr. Pol. 2019; 53(4): 825–843

2. Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych – X Rewizja, Tom I, wydanie 2008.; Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia 2012

3. Sajboth-Data K.,„Życie pod przymusem” wywiad z psychiatrą i psychoterapeutą dr. Arturem Kołakowskim; Psychiatria, 2018; 5(64): 81–86