Uzależnienie od operacji plastycznych

Każde uzależnienie jest warte uwagi i wymaga dość ciężkiej pracy, by osoba uzależniona mogła się choć częściowo od niego uwolnić. Można więc śmiało założyć, że uzależnienie od operacji plastycznych jest współcześnie jednym z najniebezpieczniejszych, ale z różnych przyczyn marginalizowanym uzależnieniem.

Uzależnienie od „upiększania się” wynika z wielu pobudek, nie zawsze uzasadnionych i o ile poprawianie wyglądu może być zrozumiałe w przypadku osób, które doświadczyły okropnych wypadków, skutkiem których jest zniekształcenie rysów twarzy lub np. w wyniku przebytych chorób onkologicznych, gdzie kobiety rekonstruują usunięte części ciała, o tyle ciężko racjonalnie wyjaśnić obsesyjne dążenie do poprawiania swojego wyglądu w przypadku osób (najczęściej kobiet), które nie urodziły się z żadną widoczną wadą ani okoliczności życiowe nie zmusiły ich do podjęcia takowej decyzji.
Zjawisko to jest wysoce niebezpieczne i bagatelizowane może w mojej opinii przyczynić się do rozwoju znacznie poważniejszych zaburzeń niż syndrom Quasimodo. Dość podkreślić, że u podstaw tego uzależnienia najczęściej leży niska (nieadekwatna) samoocena oraz uzależnienie od opinii innych. Połączenie tych dwóch powodów może przyczynić się do ciągłej potrzeby dążenia do wyimaginowanego pojęcia „ideału”, który przecież ciągle jest labilny i się zmienia. To z kolei przyczyniać się może do ciągłego niezadowolenia z tego jak się wygląda i wykonywania kolejnych zabiegów. Patrząc na warstwę kontaktów interpersonalnych, osoba taka mimo ciągłego poprawiania swojego wyglądu będzie miała problem ze zbudowaniem prawidłowej więzi z innymi, ale także będzie miała skłonność do popadania w patologiczne relacje, które będą ją jedynie eksploatować i sprawiać, że ciągle będzie czuła potrzebę poprawiania siebie samej.

  AK